Rozdział 1 

Było około godziny 10:00. Pierwszy dzień wakacji. przez otwarte okno do mojego pokoju wdarło się parę płatków z kwiatów wiśni, która została zasadzona na ogródku w dniu moich pierwszych urodzin. Rozkoszowałam się pięknym, wiosennym zapachem jeszcze przez kilka minut, gdy do pokoju wtargnął Smrodek.

 - Abi wstawaj! Mama woła Cię na ''brekfast''!

- Smrodzie przestań wreszcie używać  angielskich słow!!! Jesteśmy przecież w Polsce!!!

- No i co?  Idziesz na śniadanie i ''di end''! -  powiedział, po czym wyszedł na pięcie i trzasnął drzwiami. Ten mały gargulec ma siedem lat, a wymądrza się, jakby był z dziesięć lat starszy ode mnie! No, ale poszłam, bo burczenie mojego brzucha stawało się nie do wytrzymania. Ubrałam:

Dostałam to od mojego byłego. Rozstaliśmy się dokładnie 3 lata, 69 dni i 16 godzin temu. Przez ten czas nie wychodziłam z domu. Wzięłam sobie urlop w prac (której nienawidzę) korepetycje też odwołałam. Ogólnie siedziałam w całkowitym odosobnieniu. Całe szczęscie powoli mi przechodzi. 

- Abigail Jonson! Do cholery złaź raz na śniadanie! -  wrzasnęła moja "ukochana" macocha. Nie odpowiedziałam jej. Wolnym krokiem ruszyłam w stronę schodów prowadzących do jadalni. 

- A gdzie tata? - spytałam, ponieważ zauważyłam, że nie siedzi na swoim ulubionym fotelu z gazetą w ręce. 

- Aaaa... To nie powiedział ci? - odpowiedziała, po czym wrednie się uśmiechnęła - Ed wyjechał. 

- Co? Czemu? Kiedy? Gdzie? 

- Zostawił tylko tą kartkę! - wtrącił się Tommy. 

- Daj mi to! - powiedziałam i wyrwałam mu zieloną kartkę z rąk. Już po pierwszych słowach się rozkleiłam. List brzmiał mniej więcej tak: 

                                                                 "Droga Abciu!                                                                

          Na początku chciałbym Cię przeprosić. Wiem, że nie dogadujesz się z Kristy,         

          a ja w takim momencie Cię opuszczam. Niestety, jak wiesz, jestem żołnierzem.       

                            Dwa dni temu zadzwonili do mnie i powiedzieli, że mam                             

                 jechać do Irlandii monitorować wydarzenia, jakie tam zachodzą..."                  

 

Zmurowało mnie. Upuściłam list do miski z wodą mojego psa Miki'ego. Usiadłam na krześle. Moja macocha była wyraźnie szczęśliwa, że się popłakałam. Poryczałam się jeszcze bardziej, gdy przypomniałam sobie, że Niall tam mieszka! Co prawda to prawda on już nie jest moim chłopakiem, ale ja wciąż go kocham... Pobiegłam do mojego pokoju, wzięłam komórkę i zaczęłam szukać. Niestety, pod literką "N" nic nie było. Zaczęłam szukać jeszcze pod "Z"i "L". Nic nie było. Najwidoczniej wszystkie numery usunęłam. Spawdzałam właśnie jeszcze pod "H", ale wówczas ktoś zapukał do drzwi. 

- Amanda, otwórz drzwi! - krzyknęła z tarasu Kristy 

"Mam na imię Abigail..." burknęłam pod nosem. Ona zawsze zmienia moje imię.. 

Podeszłam do drzwi, spojrzałam przez radar. Nie mogłam uwierzyć w to, co widzę. Uchyliłam drzwi, ale przez zdziwienie znowu je zamknęłam. 

- Ochłonęłaś już trochę? - spytał głos zza drzwi. 

- Daj mi jeszcze chwilkę. - nie wiem, co wtedy miałam myśleć. Miałam mętlik w głowie. "Co oni tu robili?" zadawałam sobie pytanie. Po paru minutach namysłu drzwi gwałtownie otworzono pod wpływem mocnego kopniaka.

- Abi, ile mamy jeszcze czekać?! - krzyknął Harry. On nie potrafił powstrzymywać gniewu. - Musisz Nam pomóc. 

- A czemu? 

- No to tak:... - zaczął... chyba Louis... A może Liam... Nie wiem, nie widziałam ich 3 lata! 

Opowiedzieli mi całą historię o złej sytuacji w Irlandii. Po prostu nie mieli gdzie się zatrzymać.

- To przenocujesz nas? - prosił mnie na kolanach Zayn. 

- ALE WSZYSTKICH??? - zdziwiłam się. Może i mam duży dom, no ale bez przesady! 

    DOM ABI:

- No prosimyyyy!!! - wrzeszczeli mi nad głową. Wahałam się, ale oni mogli tak dość długo. W końcu to piosenkarze. Nie miałam serca się nie zgodzić. 

- No okay, ale w następną środę Was nie widzę! 

- Tak, zgoda, oczywiście! Dziękuję! - mówił na klęczkach Liam. Czułam się jak jakaś królowa. 

- To... Gdzie nas przenocujesz? - dopytywał się Niall, który już chciał się walnąć na łóżko i przeleżeć na nim do środy.

- Chodźcie za mną. - rozkazałam. W drodze do ich pokoju padały jeszcze różne pytania m.in.: "Gdzie idziemy?", "Daleko jeszcze?", "Czemu tu jest tak ciemno?",  "Czy sa tam łyżki?". Na żadne z nich nie odpowiedziałam. Po 10 minutach łażenia w ciemnościach doszliśmy na strych. Śmierdziało tam zgnilizną i w każdym rogu były pajęczyny. 

- I co? To tutaj? - zdziwił się Zayn. -  Nie będę mieszkać w takiej ruderze!  

- Nie? To wynocha! - wkurzyłam się. Nie mam zamiaru przez tydzień wysłuchiwać jego marudzeń... No, ale te jego oczy mnie zawsze przekonują. - No dobra, posprzątam tu. - Zayn popatrzył mi głęboko w oczy. Czułam, jakby takie ciepłe powietrze przepłynęło przeze mnie. 

- Teraz chcielibyśmy się trochę kimnąć - powiedział Niall i zaczął wyganiać mnie ze strychu. Było wyraźnie widać, że był zazdrosny o tą sytuację. Zarumieniłam się i poszłam do swojego pokoju.

----------------------------------------------------------

No to jest 1 rozdział !!!!

Mam nadzieję, że się spodobał. Moim zdaniem był "spoko"

3 kom. i next :D