Rozdział 2

*Oczami Abigail*

- Abi, śniadanie. - szepnął mi do ucha jeden z chłopców.

- To w podziękowanie za przenocowanie. - szepnął drugi.

- Kurde, idioci, która jest godzina? - spytałam, po czym schowałam się pod kołdrę. Przypomniałam sobie bowiem, jak wyglądam po przebudzeniu...

||

||

||

\ || /

\/

- Możecie zostawić śniadanie na biurku. Przyjdę za jakieś pół godziny do Was.

- OK, ale czemu? - spytał Louis

- Nie jestem jeszcze gotowa na gości!!! - krzyknęłam, po czym oni wybiegli przestraszeni z mojego pokoju.

15 minut później

Byłam już prawie gotowa. Ubrałam się w:

  

 Zjadłam śniadanko i poszłam do nich na strych. Gdy tam weszłam, zamurowało mnie. Pokój czysty, zero pajęczyn, ściany na nowo pomalowane.

 

PRZED 

                                                    PO 

 

 

 

 

 

- Ej i niby wy to wszystko zrobiliście? Kiedy?

- Wiesz... Masz bardzo głęboki sen... - zaśmiali się chłopcy

- Tak na prawdę to Niall wszystko wymyślił - powiedział Liam.

Spojrzałam na Niall'a. Bujał się na huśtawce. Uśmiechnęłam się, ale on tego nie zauważył.

- A wy już jedliście? - zapytałam.

- No!

- I Kristy Was nie widziała?

- W domu nikogo nie ma. - odpowiedział Louis.

- No, jak się obudziłem, około 3 nad ranem, to słychać było tylko trzask drzwi i odjazd jakiegoś samochodu. - wtrącił się Harry. 

- Cholera! Na śmierć zapomniałam! 

- O czym? - zapytał Niall.

- Dziś miałam jechać na 2 miesiące do Hiszpanii!  

- I Twoja mama pojechała bez Ciebie???

- Jestem pewna, że zrobiła to specjalnie. - odpowiedziałam. Nie wiedziałam co mam robić. Pobiegłam do pokoju i chwyciłam komórkę. Chłopcy oczywiście pobiegli za mną.

- Dzwonisz do niej? - zapytał Zayn.

- Oszalałeś idioto?! Nigdy w życiu!!! - krzyknęłam na niego. Widziałam, że uraziło go to. - Ehhh... Przepraszam, po prostu w takich sytuacjach się denerwuję. Nie wiem co mam teraz zrobić... - Usiadłam na kanapie. Zayn usiadł obok mnie.

- No już, przestań płakać. Wszystko będzie dobrze. Pomożemy Ci - pocieszał mnie. Muszę przyznać, było to miłe. Położyłam głowę na jego ramieniu, a on mnie mocno przytulił. 

*Oczami Zayn'a* 

Nareszcie mogłem zbliżyć się do Abi!!! wcześniej oczywiście też mi się podobała, ale była z Niall'em i bardzo się kochali. A to przecież mój przyjaciel, a kumplom nie można odbierać dziewczyn. Jednak teraz zerwali i mogę z nią być!!!

 *Oczami Niall'a*

Czemu on mi to robi? przecież wie, że ja nadal "COŚ" czuję do Abi. Taki z niego przyjaciel... Pierwsza zasada przyjaźni brzmi: "Nigdy nie umawiaj się z byłą kumpla twego" !!!

*Oczami Abigail* 

To, co zrobił Zayn było na prawdę uroczę. Czułam się jak księżniczka przy swoim księciu. On zawsze był takim romantykiem? Czemu wcześniej tego nie zauważyłam?

- Może skończycie się ściskać i dacie jeszcze pospać? - powiedział Niall, po czym, tak jak pierwszego dnia wyrzucił mnie za drzwi. Spanie to jego podstawowa wymówka, jak nie chce na coś patrzeć, lub coś go denerwuje. Jednakże bardzo mnie tym zdenerwował.

- Jak ty tak możesz?! Jak możesz wyrzucać za drzwi dziewczynę, która dała Ci dach nad głową?! - nie rozumiałam go. Przecież nie byliśmy już razem. Po prostu poszłam i zamknęłam się w pokoju.

                                     -------------------------------------------------- 

Co tam u Was? 

Mamy już drugi rozdział :D

Podobał się?

3 kom i next :*  

 

Rozdział 1 

Było około godziny 10:00. Pierwszy dzień wakacji. przez otwarte okno do mojego pokoju wdarło się parę płatków z kwiatów wiśni, która została zasadzona na ogródku w dniu moich pierwszych urodzin. Rozkoszowałam się pięknym, wiosennym zapachem jeszcze przez kilka minut, gdy do pokoju wtargnął Smrodek.

 - Abi wstawaj! Mama woła Cię na ''brekfast''!

- Smrodzie przestań wreszcie używać  angielskich słow!!! Jesteśmy przecież w Polsce!!!

- No i co?  Idziesz na śniadanie i ''di end''! -  powiedział, po czym wyszedł na pięcie i trzasnął drzwiami. Ten mały gargulec ma siedem lat, a wymądrza się, jakby był z dziesięć lat starszy ode mnie! No, ale poszłam, bo burczenie mojego brzucha stawało się nie do wytrzymania. Ubrałam:

Dostałam to od mojego byłego. Rozstaliśmy się dokładnie 3 lata, 69 dni i 16 godzin temu. Przez ten czas nie wychodziłam z domu. Wzięłam sobie urlop w prac (której nienawidzę) korepetycje też odwołałam. Ogólnie siedziałam w całkowitym odosobnieniu. Całe szczęscie powoli mi przechodzi. 

- Abigail Jonson! Do cholery złaź raz na śniadanie! -  wrzasnęła moja "ukochana" macocha. Nie odpowiedziałam jej. Wolnym krokiem ruszyłam w stronę schodów prowadzących do jadalni. 

- A gdzie tata? - spytałam, ponieważ zauważyłam, że nie siedzi na swoim ulubionym fotelu z gazetą w ręce. 

- Aaaa... To nie powiedział ci? - odpowiedziała, po czym wrednie się uśmiechnęła - Ed wyjechał. 

- Co? Czemu? Kiedy? Gdzie? 

- Zostawił tylko tą kartkę! - wtrącił się Tommy. 

- Daj mi to! - powiedziałam i wyrwałam mu zieloną kartkę z rąk. Już po pierwszych słowach się rozkleiłam. List brzmiał mniej więcej tak: 

                                                                 "Droga Abciu!                                                                

          Na początku chciałbym Cię przeprosić. Wiem, że nie dogadujesz się z Kristy,         

          a ja w takim momencie Cię opuszczam. Niestety, jak wiesz, jestem żołnierzem.       

                            Dwa dni temu zadzwonili do mnie i powiedzieli, że mam                             

                 jechać do Irlandii monitorować wydarzenia, jakie tam zachodzą..."                  

 

Zmurowało mnie. Upuściłam list do miski z wodą mojego psa Miki'ego. Usiadłam na krześle. Moja macocha była wyraźnie szczęśliwa, że się popłakałam. Poryczałam się jeszcze bardziej, gdy przypomniałam sobie, że Niall tam mieszka! Co prawda to prawda on już nie jest moim chłopakiem, ale ja wciąż go kocham... Pobiegłam do mojego pokoju, wzięłam komórkę i zaczęłam szukać. Niestety, pod literką "N" nic nie było. Zaczęłam szukać jeszcze pod "Z"i "L". Nic nie było. Najwidoczniej wszystkie numery usunęłam. Spawdzałam właśnie jeszcze pod "H", ale wówczas ktoś zapukał do drzwi. 

- Amanda, otwórz drzwi! - krzyknęła z tarasu Kristy 

"Mam na imię Abigail..." burknęłam pod nosem. Ona zawsze zmienia moje imię.. 

Podeszłam do drzwi, spojrzałam przez radar. Nie mogłam uwierzyć w to, co widzę. Uchyliłam drzwi, ale przez zdziwienie znowu je zamknęłam. 

- Ochłonęłaś już trochę? - spytał głos zza drzwi. 

- Daj mi jeszcze chwilkę. - nie wiem, co wtedy miałam myśleć. Miałam mętlik w głowie. "Co oni tu robili?" zadawałam sobie pytanie. Po paru minutach namysłu drzwi gwałtownie otworzono pod wpływem mocnego kopniaka.

- Abi, ile mamy jeszcze czekać?! - krzyknął Harry. On nie potrafił powstrzymywać gniewu. - Musisz Nam pomóc. 

- A czemu? 

- No to tak:... - zaczął... chyba Louis... A może Liam... Nie wiem, nie widziałam ich 3 lata! 

Opowiedzieli mi całą historię o złej sytuacji w Irlandii. Po prostu nie mieli gdzie się zatrzymać.

- To przenocujesz nas? - prosił mnie na kolanach Zayn. 

- ALE WSZYSTKICH??? - zdziwiłam się. Może i mam duży dom, no ale bez przesady! 

    DOM ABI:

- No prosimyyyy!!! - wrzeszczeli mi nad głową. Wahałam się, ale oni mogli tak dość długo. W końcu to piosenkarze. Nie miałam serca się nie zgodzić. 

- No okay, ale w następną środę Was nie widzę! 

- Tak, zgoda, oczywiście! Dziękuję! - mówił na klęczkach Liam. Czułam się jak jakaś królowa. 

- To... Gdzie nas przenocujesz? - dopytywał się Niall, który już chciał się walnąć na łóżko i przeleżeć na nim do środy.

- Chodźcie za mną. - rozkazałam. W drodze do ich pokoju padały jeszcze różne pytania m.in.: "Gdzie idziemy?", "Daleko jeszcze?", "Czemu tu jest tak ciemno?",  "Czy sa tam łyżki?". Na żadne z nich nie odpowiedziałam. Po 10 minutach łażenia w ciemnościach doszliśmy na strych. Śmierdziało tam zgnilizną i w każdym rogu były pajęczyny. 

- I co? To tutaj? - zdziwił się Zayn. -  Nie będę mieszkać w takiej ruderze!  

- Nie? To wynocha! - wkurzyłam się. Nie mam zamiaru przez tydzień wysłuchiwać jego marudzeń... No, ale te jego oczy mnie zawsze przekonują. - No dobra, posprzątam tu. - Zayn popatrzył mi głęboko w oczy. Czułam, jakby takie ciepłe powietrze przepłynęło przeze mnie. 

- Teraz chcielibyśmy się trochę kimnąć - powiedział Niall i zaczął wyganiać mnie ze strychu. Było wyraźnie widać, że był zazdrosny o tą sytuację. Zarumieniłam się i poszłam do swojego pokoju.

----------------------------------------------------------

No to jest 1 rozdział !!!!

Mam nadzieję, że się spodobał. Moim zdaniem był "spoko"

3 kom. i next :D

Prolog

Dla Abigail dotychczas liczyła się tylko jedna rzecz - śpiew. Jej marzenie o zostaniu zawodową piosenkarką rozpaliło się w niej w wieku 6 lat. Jednak po przykrych sprawach rodzinnych, przeprowadzce i zakończeniu gimnazjum jej marzenia przygasły.  Podczas, gdy Kate i Lucy bawią się na szkolnych imprezach z okazji zakończenia szkoły, ona musi nadrabiać zaległości z matematyki i opiekować się jej młodszym, przyrodnim bratem Tommy'm. Po zerwaniu z Niall'em zaczęła mieć problemy z matematyką. Dotychczas matma to był jej konik! teraz wszystko się zmieniło... Tata załatwił jej korepetytora. Ona od początku była przeciwna temu pomysłowi, ale on i tak zrobił swoje. Abi jednak się myliła. Korki to była najlepsza rzecz, jaka ją spotkała...

_________________________________________ 

To mamy prolog! Wybaczcie, że taki krótki, ale nie mam za dużo czasu. Mam nadzieję, że się spodoba i skomentujecie i zaobserwujecie mój blog :**

Bohaterowie

Imię i Nazwisko: Abigail Jonson
Wiek: 18 lat
Zainteresowania: Taniec, Niall

Przyjaciółki Abi
Imię i nazwisko: Katy Princ

Wiek: 17 lat

Zainteresowania: Lekkoatletyka

 

Imię i nazwisko: Lucy Donis

Wiek: 18 lat

Zainteresowania: Zakupy

Przyrodni brat Abi

Imię i nazwisko: Tom Brein

Wiek: 7 lat

Zainteresowania: Dinozaury, gry, wkurzanie Abi

 
Macocha Abi
Imię i nazwisko: Kristy Jonson-Brein

Wiek: 29 lat

Zainteresowania: Kasa !!!

Tata Abi Imię i nazwisko: Edward Jonson
Wiek: 42 lata
Zainteresowania: Motoryzacja

Ex Abi

Imię i nazwisko: Niall Horan 
Wiek: 21 lat   
 Zainteresowania: Śpiew, "taniec"

Przujaciele Niall'a:
 
Harry Styles

Louis Tomlinson

Zayn Malik

Liam Payne

-------------------------------------------------------------- 
No to są wszyscy bohaterzy :D 
Zaraz prolog i rozdziały :D Mam nadzieję, że będzie się podobać <33 

Zaczynam xD

Jest to mój pierwszy post, czyli na pewno będzie do bani... 

To tak: Jestem taką se dziewczyną, która postanowiła założyć bloga. Będę tu umieszczała opowiadania mojego autorstwa z udziałem słynnego brytyjsko-irlandzkiego zespołu

One Direction :D 

Jak się pewnie domyślacie, jestem Directioner, ale jestem również 

Mixer i Bednarkonator :*

W nastepnym poście napiszę parę słów o mnie, póżniej umieszczę prolog opowiadania, a następnie zabiorę się za rozdziały :D

Mam nadzieję, że się spodoba i będziecie czytać i komentować poszczególne rozdziały opowiadania <3 
--------------------------------------------------------------------
Jeśli macie do mnie jakieś pytania, piszcie w komentarzach! W następnym poście odpowiem na wszystkie pytania!!! :*