Rozdział 2

*Oczami Abigail*

- Abi, śniadanie. - szepnął mi do ucha jeden z chłopców.

- To w podziękowanie za przenocowanie. - szepnął drugi.

- Kurde, idioci, która jest godzina? - spytałam, po czym schowałam się pod kołdrę. Przypomniałam sobie bowiem, jak wyglądam po przebudzeniu...

||

||

||

\ || /

\/

- Możecie zostawić śniadanie na biurku. Przyjdę za jakieś pół godziny do Was.

- OK, ale czemu? - spytał Louis

- Nie jestem jeszcze gotowa na gości!!! - krzyknęłam, po czym oni wybiegli przestraszeni z mojego pokoju.

15 minut później

Byłam już prawie gotowa. Ubrałam się w:

  

 Zjadłam śniadanko i poszłam do nich na strych. Gdy tam weszłam, zamurowało mnie. Pokój czysty, zero pajęczyn, ściany na nowo pomalowane.

 

PRZED 

                                                    PO 

 

 

 

 

 

- Ej i niby wy to wszystko zrobiliście? Kiedy?

- Wiesz... Masz bardzo głęboki sen... - zaśmiali się chłopcy

- Tak na prawdę to Niall wszystko wymyślił - powiedział Liam.

Spojrzałam na Niall'a. Bujał się na huśtawce. Uśmiechnęłam się, ale on tego nie zauważył.

- A wy już jedliście? - zapytałam.

- No!

- I Kristy Was nie widziała?

- W domu nikogo nie ma. - odpowiedział Louis.

- No, jak się obudziłem, około 3 nad ranem, to słychać było tylko trzask drzwi i odjazd jakiegoś samochodu. - wtrącił się Harry. 

- Cholera! Na śmierć zapomniałam! 

- O czym? - zapytał Niall.

- Dziś miałam jechać na 2 miesiące do Hiszpanii!  

- I Twoja mama pojechała bez Ciebie???

- Jestem pewna, że zrobiła to specjalnie. - odpowiedziałam. Nie wiedziałam co mam robić. Pobiegłam do pokoju i chwyciłam komórkę. Chłopcy oczywiście pobiegli za mną.

- Dzwonisz do niej? - zapytał Zayn.

- Oszalałeś idioto?! Nigdy w życiu!!! - krzyknęłam na niego. Widziałam, że uraziło go to. - Ehhh... Przepraszam, po prostu w takich sytuacjach się denerwuję. Nie wiem co mam teraz zrobić... - Usiadłam na kanapie. Zayn usiadł obok mnie.

- No już, przestań płakać. Wszystko będzie dobrze. Pomożemy Ci - pocieszał mnie. Muszę przyznać, było to miłe. Położyłam głowę na jego ramieniu, a on mnie mocno przytulił. 

*Oczami Zayn'a* 

Nareszcie mogłem zbliżyć się do Abi!!! wcześniej oczywiście też mi się podobała, ale była z Niall'em i bardzo się kochali. A to przecież mój przyjaciel, a kumplom nie można odbierać dziewczyn. Jednak teraz zerwali i mogę z nią być!!!

 *Oczami Niall'a*

Czemu on mi to robi? przecież wie, że ja nadal "COŚ" czuję do Abi. Taki z niego przyjaciel... Pierwsza zasada przyjaźni brzmi: "Nigdy nie umawiaj się z byłą kumpla twego" !!!

*Oczami Abigail* 

To, co zrobił Zayn było na prawdę uroczę. Czułam się jak księżniczka przy swoim księciu. On zawsze był takim romantykiem? Czemu wcześniej tego nie zauważyłam?

- Może skończycie się ściskać i dacie jeszcze pospać? - powiedział Niall, po czym, tak jak pierwszego dnia wyrzucił mnie za drzwi. Spanie to jego podstawowa wymówka, jak nie chce na coś patrzeć, lub coś go denerwuje. Jednakże bardzo mnie tym zdenerwował.

- Jak ty tak możesz?! Jak możesz wyrzucać za drzwi dziewczynę, która dała Ci dach nad głową?! - nie rozumiałam go. Przecież nie byliśmy już razem. Po prostu poszłam i zamknęłam się w pokoju.

                                     -------------------------------------------------- 

Co tam u Was? 

Mamy już drugi rozdział :D

Podobał się?

3 kom i next :*